ایاک نعبد و ایاک نستعین.

شیعیان برای اثبات امامت و هم چنین عصمت آنان به آیه 59 سوره النساء استناد می کنند:

قال الله تعالی :یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنكُمْ....(59/النساء)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید الله را اطاعت كنید و پیامبر و اولیاى امر خود را [نیز] اطاعت كنید....

می گویند : چون اطاعت از اولوالامر همراه با اطاعت رسول آمده پس آنان نیز بایست همانند پیامبر اطاعت شوند...و اگر کسی از گناه و خطا و اشتباه معصوم نباشد چگونه پروردگار جزم به اطاعت از آنها کرده است!...و نتیجه می گیرند که اولو الامر در این آیه معصوم هستند و سپس با روایت حدیثی از جابر، اولوالامر را ائمه دوازده گانه معرفی می کنند.

---------

مناقشه مساله: یعتقدون ثم یستدلون ...به راستی که باورمند شدن قبل از تحقیق و استدلال، سبب انواع ضلالات بوده و هست...چنانکه پروردگار در وصف مشرکان می فرماید:



وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ إِلَى مَا أَنزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُواْ حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَیْهِ آبَاءنَا أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لاَ یَعْلَمُونَ شَیْئًا وَلاَ یَهْتَدُونَ (104-المائده):

چون به آنان گفته شود به سوى آنچه خدا نازل كرده و به سوى پیامبر[ش] بیایید مى‏گویند آنچه پدران خود را بر آن یافته‏ایم ما را بس است آیا هر چند پدرانشان چیزى نمى‏دانسته و هدایت نیافته بودند( باز بر دین پدرانشان خواهند ماند).

در وصف یهودیان و نصاری نیز می فرماید:

اتَّخَذُواْ أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِیحَ ابْنَ مَرْیَمَ وَمَا أُمِرُواْ إِلاَّ لِیَعْبُدُواْ إِلَـهًا وَاحِدًا لاَّ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا یُشْرِكُونَ (31- التوبه)

: اینان دانشمندان و راهبان خود و مسیح پسر مریم را به جاى خدا به الوهیت گرفتند با آنكه مامور نبودند جز اینكه خدایى یگانه را بپرستند كه هیچ معبودى جز او نیست منزه است او از آنچه [با وى] شریك مى‏گردانند.

آنچه در دلالت آیات فوق مشهود است ...اتباع از آیین و اعتقادی است که اساس انتخاب و پذیرش آن ، استدلال نبوده بلکه اتباع آباء و اجداد( جو جامعه) و یا اتباع مطلق از روحانیون بدون -هیچ قید وشرطی -می باشد.

الله تعالی یکی از دیگر شیوه های تحقیق اهل باطل را این گونه بیان می گوید:

{وَإِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْكُمَ بَیْنَهُمْ إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم مُّعْرِضُونَ.. وَإن یَكُن لهُمُ الْحَقُّ یَأتُوا إِلَیْه مُذْعِنِینَ } (النور : 48-49)...: چون به سوى خدا و پیامبر او خوانده شوند تا میان آنان داورى كند بناگاه دسته‏اى از آنها روى برمى‏تابند...

و اگر حق به جانب ایشان باشد به حال اطاعت به سوى او مى‏آیند....

اهل باطل به صورت کلی نیز این چنین رفتار می کنند...همواره به دنبال نصوصی هستند که تا حدودی مرام و مراد آنها را تایید کند.

اما منهج اهل هدایت و اهل حق، در قرآن کریم این گونه تصویر می شود:

الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ ( 18- الزمر):

کسانی که به سخن گوش فرامى‏دهند و بهترین آن را پیروى مى‏كنند اینانند كه خدایشان راه نموده و اینانند همان خردمندان.

ابتدا می شنوند...بعد تبعیت می کنند...اینان خردمند و اهل هدایتند..

و این شیوه اتباع را، پذیرش بعد از استدلال می نامند..یستدلون ثم یعتقدون.

اما درباره موضوع بحث، قبل از هر چیز کامل آیه و معنای آن را بیان می کنیم...تا خواننده بهتر در جریان قرار بگیرد.

قال الله تعالی :یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً: (59/ النساء):

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت كنید و پیامبر و اولیاى امر خود را [نیز] اطاعت كنید پس هر گاه در امرى [دینى] اختلاف نظر یافتید اگر به خدا و روز بازپسین ایمان دارید آن را به [كتاب] خدا و [سنت] پیامبر [او] عرضه بدارید این بهتر و نیك‏فرجام‏تر است.( ترجمه پارس قرآن/ http://www.parsquran.com/)

معانی و دلالات آیه :

زمانی که مومنان با لفظ ( یاایها الذین ءامنوا ) مورد خطاب قرار داده می شوند، بر اهمیت مفاهیم آیه و آیات مرتبط با آن دلالت دارد..که می توان اهمیت این آیه مبارکه را در چند مورد زیر بیان کرد:

1- اطاعت از فرامین و نواهی رب الارباب ...

2- اطاعت از اوامر و نواهی رسول رب الارباب...وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ(64- النساء): ما هیچ پیامبرى را نفرستادیم مگر آنكه به اذن الهى از او اطاعت كنند... اطاعت از پیامبر تابع اطاعت از الله است ...هیچ پیامبری به خاطر شخص خود او قابل اطاعت نیست...بلکه اطاعت از او زمانی مسلم و قطعی می شود که بعثت او ثابت شود..( وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ) .........

الله تعالی می گوید: مَّنْ یُطِعِ ٱلرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ ٱللَّهَ (80- النساء): هر کس از رسول اطاعت کند از الله اطاعت کرده است

3- اطاعت از اولوالامر ...( تفصیل آن می آید)

4- ارجاع نزاع به الله و روسولش( قرآن و سنت) جهت فیصله دادن به آن ... فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ

5- رجوع اختلاف و نزاع به الله و رسول( قرآن و سنت) نشانه ایمان به الله و آخرت است

6- رجوع به الله و رسول در هنگام نزاع، عاقبت و سرانجام بهتری دارد.

اما در مورد اولوالامر:

صاحبان امر به هر کسی که امارت و سرپرستی عده ای را در کاری به عهده دارد اطلاق می شود...مانند امراء اعم از پادشاه، رئیس حاکم و ...غیره و یا علمائی که در امور دینی صاحب علم و تقوا هستند باز می توانند در حکم اولوالامر قرار گیرند...

گفتن این نکته نیز خالی از لطف نیست که شان نزول آیه اولوالامر در مورد امرای جنگی زمان پیامبر است...و طبیعی است که گزینه سمع و طاعت در میادین جنگ عامل اول در گشایش فتح و پیروزی است...لذا پیامبر می فرمود:

من یطع الامیر فقد اطاعنی و من یعص الامیر فقد عصانی ( صحیح مسلم/ش 3417)

: هر کس از امیر (سرپرست) اطاعت کند از من اطاعت کرده و هر کس امیر را نافرمانی کند مرا نافرمانی کرده است.

بااین مقدمه استنباط اهل تشیع را در بوته کنکاش قرار می دهیم:

علمای اهل تشیع در استدلال خود به این آیه علاوه بر پیش فرض باطلی که از آیه استنباط کرده اند چاره ای جز استناد به حدیثی جعلی به نام حدیث جابر نام ندارند و می گویند در حدیث جابر، اولوالامر مشخص شده که دوازده امام می باشد.

اگر کسی از اهل سنت در رد اهل تشیع به جعلی بودن این حدیث در تفسیر آیه اشاره کند ..به خودی خود، آنها در معانی ودلالات آیه چیزی که اعتقاداتشان را تایید کند نمی یابند!

اما من با صرف از نظر حدیث جابر و هیچ گونه سخنی حول و حوش آن، در مورد پیش فرض استنباطی آنها از آیه صحبت خواهم کرد...

شیعه می گوید: اگر اولوالامر بنا بر عصمت آنها نمی بود پس چرا پرودگار جزم به اطاعت از آنان کرده است؟

می گویم: در آیه مورد نظر هیچ دلالتی بر عصمت اولو الامر نیست.( اگرچه عصمت از نظر دو قوم تعریف متفاوتی دارد اما در هر حال آیه فوق هیچ ارتباطی با عصمت ندارد)

اگر علمای شیعه آیه را همانند سایر آیات قیچی نکرده و به صورت کامل می آوردند به این آسانی عقول خام تسلیم استنباط آنان نمی شد...

بر خلاف تصور، آیه مورد نظر دلیلی بر بطلان استدلال آنهاست و همه بافته های آنان را در مورد عصمت و امامت باطل می کند:

پرودگار حکیم در مورد تنازع و اختلاف با پیامبر چنین می گوید: وَأَطِیعُواْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُكُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ (46- الانفال)

: از خدا و پیامبرش اطاعت كنید و با هم نزاع مكنید كه سست‏ شوید و مهابت‏ شما از بین برود و صبر كنید كه خدا با شكیبایان است.

حال این آیه را با آیه ذکر شده مقایسه کنید:

قال الله تعالی :یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً: (59/ النساء):

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت كنید و پیامبر و اولیاى امر خود را [نیز] اطاعت كنید پس هر گاه در امرى [دینى] اختلاف نظر یافتید اگر به خدا و روز بازپسین ایمان دارید آن را به [كتاب] خدا و [سنت] پیامبر [او] عرضه بدارید این بهتر و نیك‏فرجام‏تر است.( ترجمه پارس قرآن/ http://www.parsquran.com/)

در این دو آیه دو نوع رفتار که بایستی مسلمانان در تعامل با دین داشته باشند متصور شده است، در آیه 46 سوره انفال پروردگار حکیم بعد از امر به اطاعت از الله ورسول، از مومنان می خواهد که با همدیگر نزاع و اختلاف نکنند چرا که نزاع و اختلاف آنان را به شکست می رساند....

اما در آیه 59 سوره نساء، بعد از ذکر اطاعت از الله و اطاعت از رسول و اولو الامر با در نظر گرفتن احتمال نزاع و اختلاف، امر دیگری صادر شده است و آن اینکه در صورت روی دادن چنین احتمالی، بایستی به قرآن و سنت مراجعه شود..

به هیچ شیوه ای نزاع با پیامبران صحیح نبوده و بلکه کفر است..چرا که فرمان پیامبران فرمان الله و نهی او نهی الله است

اینجا سوالی پیش میآید:..اگر امام معصوم است آیا می توان با آنها نزاع داشت؟...اگر از نظر مقام، امام نه در مرتبت پیامبران بلکه در مقامی بالاتر قرار گرفته چگونه نزاع با او تجویز شده است؟

بینش شیعه در مورد حکمت امامت می گوید: امام لطف عامی است که هیچ زمانی نباید خالی از او باشد... امام مبین و واضح کننده دین است ..می گویند: کتاب الله نیاز به تبین دارد..تبین کتاب الله نیز رسول اوست..اما در طول تاریخ سنت پیامبر محفوظ نمانده و جوابگوی تمام مسائل نیست..پس باید در هر زمانی امامی باشد که راه را بر مردم نشان دهد!

کلینی در اصول کافی- کتاب الحجه- باب ((ان الارض لا تخلو من حجة)) از ابوعبدالله نقل می کند : که می گوید: ان الله اجل واعظم منان یترک الارض بغیر امام عادل: یعنی الله با شکوه تر و با عظمت تر از آن است که زمین را بدون امام عادل رها کند.

می گویم: الله تعالی در صورت نزاع، امر به رجوع به کتاب و سنت داده ... فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ...

..چرا نگفته به اولوالامر رجوع کنید؟..مگر نه اینکه آنها بنا - به عقیده شیعه - در هر زمانی وجود دارند؟

به این خاطر زمانی که کلینی نتوانسته با دلالات آیه کنار بیاید و فهمیده که آیه، منازعه را با اولوالامر تجویز کرده به روایتی جعلی استناد کرده که می گوید: آیه تحرف شده است:

عن أبی جعفر (ع) فی قوله تعالى: }یَا أَیُّهَا الذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأْمْرِ مِنْكُمْ{ قال: إیانا عنى خاصة أمر جمیع المؤمنین إلى یوم القیامة بطاعتنا (فإن خفتم تنازعاً فی أمر فردوه الى الله والى الرسول والى أولی الأمر منكم) كذا نزلت. فكیف یأمر الله عز وجل بطاعة ولاة الأمر ویرخص فی منازعتهم؟! إنما قیل ذلك للمأمورین الذین قیل لهم : }أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأْمْرِ مِنْكُمْ{.أصول الكافی1/276.

: از ابوحعفر درباره آیه - یَا أَیُّهَا الذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأْمْرِ مِنْكُمْ – آمده که گفت: منظور از ( اولوالامر) به طور خاص ما (امامان) است و تا روز قیامت مومنان را به اطاعت از ما امر کرده است سپس می گوید: ادامه آیه به این صورت نازل شده است(فإن خفتم تنازعاً فی أمر فردوه الى الله والى الرسول والى أولی الأمر منكم) : اگر از تنازع در امری ترسیدید آنرا به الله و رسول و اولوالامر از میان خودتان برگردانید...چگونه الله به اطاعت از اولوالامر امر می کند سپس اجازه منازعه با آن را می دهد؟..... أصول الكافی1/276.

اصل آیه قرآن: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً: (59/ النساء):

آیه ای که کلینی به دروغ به ابوجعفر نسبت داده: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنكُمْ فإن خفتم تنازعاً فی أمر فردوه الى الله والى الرسول والى أولی الأمر منكم

آری..اعتقاد قبل از استدلال چه فجایعی که به بار نمیآورد!..حتی برای اثبات اینکه منظور از اولوالامر امامان است و معصومند ..باید قرآن را محرف نشان داد...العیاذ بالله

----------------

در حقیقت مشکل واقعی اینجاست که شیعه نظریاتش را برای جدل و بحث مطرح می کند و هرگز توجهی به تطبیق عملی آن ندارد.

برای مثال به دو تفسیر شیعه و سنی در مورد اولوالامر دقت کنید:

اگر از دیدگاه شیعه به آیه نگریسته شود...می بینیم در هر هیچ زمانی اثری از واقعیت نداشته است نه در زمان پیامبر ونه بعد از ایشان:

1- در زمان پیامبر کسی خود را ملزم به اطاعت از حسن و حسین(رضی الله عنهما) که دو تا طفل بودند نمی دانست.

2- بعد از وفات پیامبر بنا به عقیده شیعه می بایست از علی (رضی الله عنه) اطاعت می شد که این هم صورت نگرفت.

3- و در زمان معاصر امامی نیز وجود ندارد که از او اطاعت شود..بلکه فعلا مفقود است

به این ترتیب می بینیم که تفسیر شیعه از آیه هیچ گاه تحقق نیافته است...هرگاه امامیه به تشکیل حکومت ممارست کرده اند..تفسیر را به اطاعت از حکام وعلما تغییر داده اند..کما اینکه در کشور ما نیز رهبر را ولی امر مسلمسن! می دانند...و اطاعت از او را اطاعت از امام می دانند

در قانون اساسی – اصل پنجم - درباره تشکیل حکومت چنین آمده:

{{در زمان غیبت ولی عصر(( عجل الله تعالی فرجه)) در جمهوری اسلامی ایران ولایت امر و امامت امت بر عهده فقیه عادل و با تقوا ، آگاه به زمان، شجاع ، مدیر ومدبر است}}

آیا حق نداریم بپرسیم که پس حکمت وجود امام معصوم چه شد؟..مگر نمی گفتید در طول تاریخ سنت پیامبر محفوظ نمانده و جوابگوی تمام مسائل نیست..پس باید در هر زمانی امامی باشد که راه را بر مردم نشان دهد؟؟

اگر سنت پیامبر محفوظ نماند..اگر جوابگو نبود..پس الان امام کجاست تا دین خود را از او یاد بگیریم؟

اما تفسیر اهل سنت از روز اول ، امراء و علما بوده است با علم به اینکه انها معصوم نبوده اند ....که این نوع تفسیر همواره در صحنه جوامع اهل سنت به گونه های متفاوت تحقق یافته است.

اهل سنت می گوید: هر کس از اولوالامر اطاعت کند از پیامبر اطاعت کرده است...

اما((انما الطا عة فی المعروف)): اطاعت در اعمال معروف و پسندیده است...

(( لا طاعة لمخلوق فی معصیة الخالق)): در معصیت پرودگار اطاعت از مخلوق جایز نیست...

هر کس به غیر از پیامبران ، سخنش رد و یا قبول می شود...تا زمانی می توان از عالم و یا حاکم اطاعت کرد که او به معروف امر کند ..در غیر این صورت اطاعت از او اعتباری ندارد.

حال می پرسم: آیا این نوع برداشت از کلام الله توانسته در عالم واقعیت تحقق یابد یا استنباط شیعه از آیه محقق شده است؟

--------------------

بنا بر آنچه گفته شد در این مقاله دو مورد را به اثبات رساندیم و آن اینکه:

1- آیه مورد نظر هیچ ارتباطی با ائمه ندارد.

2- و هیچ اتباطی با عصمت احد الناسی به غیر از پیامبران ندارد چون:

أ‌ اگر عصمت اولواالامر را بیان می داشت دیگر نزاع با آنان را تجویز نمی کرد

ب‌ اگر معصوم بودند در صورت نزاع امر می شد که به آنان نیز رجوع شود!

ت‌ تفسیر عصمت از آیه با واقعیت هم خوانی ندارد و بلکه عکس آن ثابت شده است.

در پایان خود و برادران و اولوالالباب شیعه را به تفکر و تامل در آیات الهی توصیه می کنم...و می خواهم که منهجمان در پذیرش دین دنیا و آخرت تغییر کرده و قبل از هر نوع اعتقاد و باورمند شدنی به استدلال روی آوریم...منهج ما : نستدل ثم نعتقد

اللهم یا ربنا.. انت تحکم بین عبادک فیما کانوا فیه یختلفون..اهدنی لما اختلف فیه من الحق باذنک...انک تهدی من تشاء الی صراط المستقیم